Mango: de smeltende boter uit de tropen

Uit de pit van de gouden vrucht ontstaat een boter met een uitzonderlijk romige textuur. Deze vetstof wordt gewonnen uit de amandel in het hart van de mango en voedt de droge huid met een smeltende textuur die minder dekkend is dan sheaboter, maar net zo comfortabel aanvoelt — de gourmandzachte tropische beleving ten dienste van de huid.

• Mangoboter wordt gewonnen uit de amandel van de pit van de vrucht (INCI: Mangifera Indica Seed Butter), en niet uit het zoete vruchtvlees.
• Het smelt al bij 30-35 °C, dus bij contact met de huid: het wordt vloeibaar onder de vingers, terwijl sheaboter steviger blijft.
• Het profiel wordt gekenmerkt door oliezuur en stearinezuur (bijna 80 % van de vetzuren), wat de voedende rijkdom en het fluweelzachte gevoel verklaart.
• Het is bedoeld voor droge tot zeer droge huid, ruwe zones, gesprongen lippen en droog haar.

De mango is de vrucht van de mangoboom, Mangifera Indica, een grote tropische boom uit de familie van de Anacardiaceae, die wordt geteeld van India — zijn historische oorsprong — tot Zuidoost-Azië, Afrika en Latijns-Amerika. Het is een van de meest geproduceerde vruchten ter wereld, gewaardeerd om zijn sappige vruchtvlees en zonnige smaak. Maar in cosmetica zijn we niet geïnteresseerd in het zoete vruchtvlees: wel in de amandel die verborgen zit in de pit.

Nadat de vrucht is gegeten, geeft de pit een amandel vrij die rijk is aan vetstoffen. Na het persen en filteren levert deze amandel een ivoor- tot lichtgeel plantaardig botertje op met een subtiele geur. Niets gaat verloren: wat ooit een afvalproduct van de vrucht was, wordt een waardevol ingrediënt, volgens een valorisatieprincipe dat aansluit bij ons werk met de cactusvijg, waarvan we de pitjes persen om er een zeldzame olie uit te halen.

Zoals bij elk plantaardig vet varieert de samenstelling afhankelijk van de mangovariëteit, het oogstland en de persmethode. Ruwe, ongeraffineerde en koudgeperste boter behoudt haar vetzuren en vitaminen beter dan gedeodoriseerde boter.

Voordat mango een boter wordt, is het — mango in het Engels — eerst en vooral een vlezige, zonovergoten vrucht. Het sappige vruchtvlees staat bekend om zijn hoge watergehalte en voedingswaarde: de Ciqual-tabel voor voedingssamenstelling van ANSES vermeldt voor rauwe mango ongeveer 83 g water en 15 g koolhydraten per 100 g, naast vezels en vitamine C. Mango levert ook bètacaroteen (provitamine A), het pigment dat het vruchtvlees zijn oranje kleur geeft. Deze gehaltes zijn gemiddelde waarden: ze variëren afhankelijk van de variëteit en de rijpheid van de vrucht.

Tot de vaak genoemde voedingsvoordelen van vers fruit behoren het gehalte aan vitaminen (vitamine C, provitamine A) en vezels, evenals de lage energiedichtheid door het hoge watergehalte. Deze eigenschappen hebben betrekking op voeding; voor de huid is het de boter uit de pit, en niet het vruchtvlees, die in onze verzorgingsproducten wordt gebruikt.

Afhankelijk van de productieregio — van India tot Réunion — wordt mango in stukjes rauw gegeten, in de zon gerijpt, gedroogd, tot een frisse soep gemixt of tot sap geperst, soms gecombineerd met kokos. Een lepel rijp vruchtvlees volstaat om een fruitsalade op smaak te brengen; in hartige recepten wordt mango verwerkt tot chutney. Die smaakvolle rijkdom vinden we, vertaald naar huidverzorging, terug in de romigheid van de boter: dezelfde vrucht voedt zowel het bord als de huid, elk met een ander deel.

Er bestaat niet één mango, maar honderden variëteiten — Kent, Keitt, Osteen, Amélie en de beroemde Indiase Alphonso — die verschillen in smaak, vezelgehalte en grootte van de pit. Die pit, die afhankelijk van de vrucht groter of kleiner is, bepaalt de opbrengst aan boter: een mango met een grote pit is een betere keuze voor cosmetische productie. Het is een van de weinige vruchten waarvan zowel het vruchtvlees, voor voeding, als de amandel, voor huidverzorging, wordt benut.